kef ან keef ან kif ან kaif noun [kef, ki(:)f, keɪf]

	არაბ. 1. ნარკოტიკის და მისთ. მიღებით გამოწვეული გაბრუებული მდგომარეობა; 2. უსაქმურობით გამოწვეული განცხრომა; 3. ინდური კანაფი, ჰაშიში.

keeve

keffiyeh